Czym jest zaburzenie obsesyjno-kompulsywne i jak wpływa na codzienne życie?
Ten tekst ma charakter edukacyjny i nie zastępuje diagnozy. Jeśli zauważasz u siebie objawy OCD – warto porozmawiać z psychoterapeutą.
OCD, czyli zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zwane też potocznie nerwicą natręctw – to więcej niż „lubię porządek”, „lubię czystość”, „muszę sprawdzić kilka razy, żeby było dobrze”. To zaburzenie, w którym występują natrętne, niechciane myśli (obsesje) oraz przymusowe czynności (kompulsje) mające na celu zredukowanie lęku.
Myśli mogą rzeczywiście dotyczyć czystości lub zakażenia ale również np. skrzywdzenia bliskich, wątpliwości moralnych, popełnienia grzechu. Często pojawiają się również myśli z obszaru seksualności lub zdrowia. Natręctwa mogą dotyczyć też symetrii, zbierania – gromadzenia przedmiotów. Kompulsje – takie jak mycie rąk, liczenie, sprawdzanie – na chwilę przynoszą ulgę, ale z czasem wzmacniają błędne koło lęku.
Osoby z OCD często są świadome, że ich zachowania są irracjonalne, ale nie są w stanie ich powstrzymać. Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne wpływa na relacje, pracę, naukę, życie rodzinne, wiąże się z ogromnym cierpieniem i poczuciem wstydu. Może być bardzo obciążające zarówno dla osoby chorej jak i jej otoczenia.
Dobrą wiadomością jest to, że OCD można leczyć. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT), szczególnie z elementami ekspozycji i powstrzymania reakcji (ERP), to jedna z najskuteczniejszych metod leczenia nerwicy natręctw.
Przeczytaj również: „Nie tylko OCD – różne oblicza zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych”
Jeśli zmagasz się z natrętnymi myślami lub rytuałami – nie jesteś sam. Pomoc jest możliwa. Umów wizytę
